05.10-11.10.2026

 

Jak patrzę na ostatnie podsumowania tygodnia to mam wrażenie, że każdy z nich wyróżnia się czymś innym na tle pozostałych. Ten zakończony wczoraj nie jest wyjątkiem. Tym razem cechą szczególną jest większy udział żeńskich wokali, bo nawet na ilustrującym artykuł kolażu 5 z 9 okładek to płyty zespołów z kobietą za mikrofonem. 

Podsumowanie zaczniemy właśnie od psychodeliczno-glam rockowej Bobbie Dazzle. Po odejściu ze stoner/doomowej Alunah Sian Blu Greenaway rozpoczęła nowy rozdział swojej kariery, mieszając ulubione wzorce z lat 60-ych i 70-ych z odrobiną XXI-wiecznego stonera. Efekt był niezwykle intrygujący juz na wydanym 2 lata temu debiucie ale nieraz druga płyta boleśnie weryfikuje obiecujące projekty. Na szczęście Star Power pokazuje Bobbie jako nadal pełną pomysłów, rozwijającą i rozszerzającą swoje brzmienia, nie bojącą się sięgać nawet po szybkie, heavy metalowe tempa. Miłym zaskoczeniem jest tez gościnny udział Lity Ford, którą bardzo cenię za jej klasyczne albumy. Reasumując, rock'n'rollowe rytmy, psychodeliczny flet i wysoki, dramatyczny wokal Sian tworzą wspólnie bardzo ciekawą i spójną całość i czuję, że mamy przed sobą jeszcze wiele godzin słuchania. 

Mariaż rock'n'rolla ze stoner/doomem choć że zdecydowaną przewagą tych drugich prezentuje szwedzkie Besvärjelsen a ich tegoroczna płyta Till Glömskan... to wydawnictwo bez słabych momentów i co tydzień inny zestaw piosenek trafia do mojej topki. Tym razem ten zaszczyt spotkał dwie psychodeliczne perełki - Battles i Pulse. 

W ten piątek premierę miała też najnowsza płyta epic doomowego Smoulder. Witch Wife in An Alien World czerpie też trochę z US powera i dobrze słuchać to w otwierającym tracklistę Water Wars, szybkim i soczystym. Euro-powerowe szaleństwo to znowu domena Włochów i Włoszek z Frozen Crown. Nowym albumem udowodnili, że wbrew nazwie powerowy żar płonie w nich pełną mocą a jeśli nawet dwa lata temu tego ognia trochę zabrakło to Legend of the Six Kings nadrabia ten niedobór z nawiązką. Bardzo udaną płytę, jak już wiecie, zaliczyło norweskie Triosphere, którego basistka obdarzona jest agresywnym choć melodyjnym głosem. Przekonuje mnie coraz bardziej też nowe Matelite, choć tu tytuł płyty nie do końca jest adekwatny. Discovery eksploruje bowiem dotychczasową, elektroniczno-powerową niszę ale robi to nadal w solidnym stylu. 

Zostawmy z boku na chwilę premierowe wydawnictwa. Kilka dni temu ukazał się bardzo istotny dla polskiej muzyki re-recording. Legenda polskiego rocka gotyckiego, Closterkeller odświeżyła bowiem swój klasyk Cyan. Przyznam się, że sam z muzyką Anji i chłopaków zetknąłem się dopiero przy okazji Viridian, więc cała XX-wieczna historia zespołu mnie ominęła ale jeśli oryginał brzmiał jeszcze lepiej niż reCyan nie dziwię się, że jest dziś uważany za dzieło kultowe.

Za jedną z najlepszych (jak do tej pory) płyt roku odpowiada też kobieta - odważna, hard-rockowa bestia jak można określić Chez Kane. Wydana w kwietniu Reckless to zbiór rozgrzanych, gitarowych przebojów jakich nie powstydziliby się jej starsi koledzy z Poison, Motley Crue czy Bon Jovi. 

Po "męskiej" stronie (choć wiemy, że przynajmniej na pewnych płaszczyznach tę kategorię są dość umowne) mamy sporo progresywnego grania. Po pierwsze chilijskie Aisles i pełne różnych emocji Irrationally. Po zdominowanym przez pandemiczny lęk Beyond Drama przyszedł czas na nieco lżejszy ale też trochę melancholijny, refleksyjny album. Dużym plusem płyty jest jej "lekkość" rozumiana jako przyswajalność, bo artystycznej dojrzałości i kunsztu odmówić mu nie można. Czuć to szczególnie mocno w moich ulubionych Come Back, Anywhere czy Think I'm a Ghost. Myślę, że w przekroju całego roku może być to płyta na Top 10 lub nawet Top 5, choć w tej ostatniej grupie bezapelacyjnie znajdą się takie crossover-progowe dzieła jak AutoMoto Animus amerykańskiego artysty Xaviera Phideaux i A Layman's Guide to Unobtainium niemieckiego Castle Mountain Moon. Słucham ich kolejny tydzień i nie mogę wyjść z wrażenia. 

Tak, ten rok jest bardzo życzliwy dla miłośników rocka progresywnego. Nie można jednak zapominać o klasyce a akurat w tym gatunku (jak w wielu wielu innych) porównań do klasyki uniknąć nie sposób. Ja właśnie po klasykę również sięgałem i były to dwie odmienne czasowo i stylistycznie płyty ale każda z nich wywarła na mnie nieoceniony wpływ. Pierwsza z nich - Przechodniem Byłem Między Wami Budki Suflera. Lata 70e, Suflerzy swoim psychodeliczno-progresywnym hard-rockiem przyprawiają naszą scenę muzyczną, przyzwyczajoną do bigbitu o prawdziwe osłupienie. Swoją drugą płytą poszli krok dalej, wprowadzając elementy funku, bluesa i jeszcze bardziej komplikując formy muzyczne. Co się stało potem, cała Polska wie ale te najwcześniejsze albumy (i kilka późniejszych) to przykład ambitnego, autentycznego rocka.

Druga płyta to znowu rock neo-progresywny w najlepszym, choć mrocznym jak na ten styl, wydaniu. The Road of Bones brytyjskiego IQ to płyta monumentalna, pełna kunsztownych suit ale i przejmujących krótszych form. Dla mnie jej kwintesencją jest jednak numer tytułowy, płynący powoli ale pochłaniający po czubek głowy - niczym potężna, nizinna rzeka.

Psychodelicznego grania było u mnie więcej. W muzyczne (nie bad) tripy zabierali mnie Green Lung z Froglordem. Ci pierwsi oprowadzali po okultystycznych, dusznych zakątkach Londynu a drudzy na bagna pełne pradawnych, płazich bóstw.

Pozostali artyści reprezentują różne nurty, mniej i bardziej przeze mnie eksplorowane. Jest więc i legenda hair metalu czyli Cinderella w wersji przekrojowej, bo i najbardziej popularna Long Cold Winter grała u mnie i niedoceniana Still Climbing. W ucho wpadł mi też nowy singiel z nadchodzącej płyty Iron Savior - trzeci z kolei ale pierwszy, któremu udało się mnie porwać. Bardzo dobry debiut zaliczyła melodeath/doomowa Woliera a nie mogę też nie wspomnieć o mającym swój płytowy start dwa lata wcześniej Namorze. Doceniam go z tym większa mocą im bardziej porównuję z kontrpropozycjami zza drugiej, trzeciej, czwartej... strony barykady. 

I to wszystko na dziś. Dajcie znać jak Wam minął tydzień i oczywiście zachęcam do odsłuchu najnowszej "tygodniówki" w Spotifaju.

Playlista: 11.10.2026

Polecam: Rekomendacje Muzycznej Kroniki #10

 

Może uruchamiam się nieco prześladowczo w ostatnich tygodniach ale zauważyłem, że wraz z sugestiami FB by "aktywuj subskrybcję Meta One i dotrzyj do szerszego grona odbiorców" wskaźniki wyświetleń i zainteresowanie Muzyczną Kroniką spadło o 30-40%. Przecież fejsbuk nie mógłby się stać kolejną aplikacją "pay to win", choć ze strony głównej już dawno temu znikł napis "to jest i zawsze będzie darmowe". W tych niesprzyjających niezależnemu dziennikarstwu (dobra, megalomańsko to zabrzmiało) okolicznościach tym bardziej docenić pragnę, że followersów przybywa i jest nas już ponad 900! Żeby tradycji stało się zadość, chciałbym podziękować wszystkim zainteresowanym moją publicystyka i polecić Wasze uwadze kolejną grupę artystów obserwujących mój profil. A są to:

Zemetras - słowacka wariacja nt Windhand, psychodeliczne klimaty, namacalne emocje w każdej zagranej i wyśpiewanej nucie a do tego język, który po pierwszym szoku, okazuje się wręcz stworzony do rasowego stoner/doom metalu 

MIÓD - krakowski duet dwóch sióstr, Aleksandry i Alicji, które przy akompaniamencie gitar i ukulele tworzą ulotną, przyjemną i harmoniczną muzykę

Stellar Silence - melodic death/doomowy projekt Arka K. współtworzony przy pomocy muzyków sesyjnych. Dominująca w warstwie tekstowej tematyka s-f w ciekawy sposób podkreśla bijący z utworów "galaktyczny chłód"

backbone - warszawska formacja grająca nowoczesną mieszankę post, doom i atmospheric metalu. Na koncie mają jeden longplay i kilka minialbumów, natomiast obecnie szykują się do premiery najnowszego wydawnictwa - concept albumu opowiadającego o tajemniczym Mistyku i jego filozoficzno-religijnych przemyśleń

Alien Dishwasher - jednoosobowy, instrumentalny projekt Mariusza Nowickiego, aktualnie jego główne miejsce artystycznej ekspresji. W swoich utworach łączy różne inspiracje od rocka progresywnego przez wpływy post-rocka i gothic metalu

Rtęć - wrocławski zespół black metalowy w sposób charakterystyczny dla polskiej sceny (a przynajmniej mojej ulubionej jej strony) dekadencki, depresyjny ale i przejmująco poetycki

Tabula Rasa - zespół rockowy założony w 2023 roku w Warszawie, umiejętnie łączący hard rockowy ciężar z syntezatorowymi przestrzeniami.

Arcana Arcanorum - progresywny occult-doom z St. Louis w stanie Missouri. 5 maja wydali swój debiut zatytułowany Ordo Ab Chao. Jest to concept album oparty o karty Tarota a każdy utwór można traktować jako próbę wtajemniczenia słuchacza w kolejne arkana tej sztuki

Starless Void - ponury, hipnotyzujący stoner/sludge/doom z Katowic, który kilka miesięcy temu ujął mnie utworem Mgły Nocnych Mar. Nie jest to jednak zespół jednej piosenki. Ich najnowsza płyta o wiele mówiącym tytule Mors Certa, Hora Incerta to kawał porządnej metalowej psychodelii 

Mirror of Deception  - tradycyjny doom w stylu Candlemass, obecny na scenie od 1990 roku a od 25 lat regularnie wydający kolejne nastrojowe a zarazem podniosłe albumy. W orbicie moich zainteresowań od dłuższego czasu ale dopiero tegoroczne, świetne Transcience otworzyło mi drzwi do ich twórczości

Irata - balansująca na pograczu stoner rocka i stoner metalu amerykańska grupa, której najnowsza płyta pt. Human zebrała bardzo dobre recenzje wśród krytyków i słuchaczy, również w naszym kraju

Aletheya - włoski melodyjny power, wierny zarówno lokalnym jak i niemieckim klasykom gatunku ale przy tym zręcznie wymykający się oskarżeniom o epigonizm. Słucham Chance to Reborn dość regularnie od dnia premiery i sprawia mi to dużo radości

Relentless Pursuit - solowy projekt Matthew Konradta o mocnym, religijnym przekazie i nie mniej intensywnym metalcore'owym rdzeniu

Przesilenie - jedno z odkryć tego roku na polskiej scenie folk-metalowej. Dobry przykład zespołu, który "ludowość" wplata w każdy element swojej twórczości a nie tylko dodaje do muzyki metalowej odrobiny ludowej kolorystyki

Toad Twister - "... Polacy nie gęsi i swój amphibian doom mają".  

Moyra - aktywny od prawie dziesięciu lat przedstawiciel polskiego melodeathu, którego znakiem rozpoznawalnym jest charyzmatyczny wokal liderki i założycielki Margo Szkoda-Hreczuch. Swój płytowy debiuta kapela zaliczyła trzy lata temu a w tym roku uraczyła nas już kilkoma nowymi, dobrze przyjętymi utworami

Polky - polsko-kanadyjski zespół folkowy, w instrumenty ludowe przeplatają się z rockowymi a pieśni ludowe z obszaru Polski i Ukrainy przeplatają się z kompozycjami własnymi w jedną niezwykłą całość

Box of Shamans - symfoniczny prog z USA, założony przez muzyków mających za sobą lata ciekawych muzycznych doświadczeń i zdolnych do świadomego i umiejętnego wykrzosystywania ich w pisaniu nowej muzyki

Woliera - rodzinny melodeath/doom metal z Polski. Wpadli mi w ucho całkiem przypadkiem a od tygodnia nie mogę przestać słuchać ich debiutanckiego Bagiennego stanu. Takiego debiutu życzę wszystkim artystom

Futuris - zaskakujący projekt inspirowany poezją polskich futurystów i przedstawicieli literackiej awangardy. Mózgiem całego przedsięwzięcia jest znany z Optical Sun i lan/cet Marcin Jerzyna, tym razem zdecydowanie w bardziej zimnofalowym wydaniu

Slug Comparison - od zawsze mam słabość do kanadyjskiego prog-rocka. Jak pewnie zauważyliście na łamach Muzycznej Kroniki często przewija się choćby Mystery, Huis czy rok temu bySomethingELSE. Kilka miesięcy temu trafiłem na jednoosobowy projekt Douga Harrisona i urzekłem się jego muzyką

Pemod - myślenicki stoner/doom inspirowany atmosferą Beskidów i miejscową kulturą pogańską - idea, którą w naszym kraju zdecydowanie trzeba pochwalić i warto rozwijać nadal

Jak widać, i to poczytuję sobie za pewien sukces, udaje się nam stworzyć społeczność, w której miłośnicy różnych rodzajów muzyki, wykraczającej daleko poza zwykły rockowo-metalowy świat, mogą znaleźć coś dla siebie i czuć się komfortowo. Moje wpisy są oczywiście subiektywnymi ocenami, więc można założyć, że Kronikę prowadzę też "dla siebie" ale to czytelnicy i muzyka są u mnie zawsze na pierwszym miejscu. A propo muzyki, to przykłady twórczości wyżej wymienionych artystów jak zwykle możecie odnaleźć na dołączonej do artykułu playliście. Czytajcie, słuchajcie i oczywiście obserwujcie, gdy tylko któryś z nich przypadnie Wam do gustu. A ja pięknie dziękuje za te 9 stówek i pracuję pozolnie by dobić do tysiąca :)

Playlista: Rekomendacje Muzycznej Kroniki #10

28.09-04.10.2026

 

Tydzień tygodniowi nierówny. Źródłem tych odmienności może być i liczba słuchanych płyt, epoka w której powstały czy prezentowany na nich gatunek. Czasem więcej jest premier, czasem odkopanych perełek sprzed lat, raz dominują zaskakujące odkrycia, innym razem solidne wydawnictwa weteranów. Są też takie tygodnie, gdzie wszystkiego jest "po trochu". Na takie właśnie podsumowanie chciałbym Was dziś zaprosić.

Przejdziemy przez nie wedle drogowskazów nakreślonych kilka zdań wcześniej. Na pierwszy ogień więc idą najświeższe premiery a wśród nich w orbicie moich zainteresowań znalazły się cztery albumy. Po pierwsze The Legend of the Six Kings włoskiego Frozen Crown. Jest to szósty album power metalowego sekstetu i pomimo wątpliwości jakie chwilowo miałem po premierze niektórych singli, wydaje się, że zespół wraca na drogę chwały. Szybkie, dynamiczne utwory, gitarowe, wielowarstwowe popisy trójki gitarzystów i mocny, czysty jak wypolerowana stal wokal Jade, wsparty miejscami męskim tonem (w tym i growlingiem) Federico Mondelliego - wszystko znów brzmi świeżo i swobodnie, po będącym jednak pewną oznaką zmęczenia materiału poprzedniku z 2024 roku. Przyjemnie jak i za pierwszym razem słucha się Bobbie Dazzle, czyli glamrockowego zespołu znanej niegdyś z Alunah wokalistki Sian Blu Greenaway. Jeśli połączenie Jethro Tull z T-Rex i Suzie Quattro było w Waszym bingo na ten rock to jestem pewien, że przy Star Power spędzicie niejeden jesienny wieczór. Bynajmniej nie na jesienarskich posiadówach. Do wieczornych kontemplacji natomiast zaprasza nas chilijskie Aisles, jeden z najważniejszych zespołów na tamtejszej prog-rockowej scenie. Dla kogoś, kto neo-prog kojarzy głównie z Europą i Kanadą może to być pewna egzotyka, ja uważam jednak, że Irrationally broni się raczej jakością kompozycji, mnogością inspiracji i melancholijnym ale niepozbawionym też jasnych barw (vide okładka) klimatem. Czwartą z jeszcze pachnących nowością płyt, jakie kręciły się u mnie w tym tygodniu jest Bagienny Stan [sic!] pomorskiego, "rodzinnego" melodeath/doom metalowego zespołu Woliera. Co prawda, melodeath nie jest u mnie w topie gatunków ale w tym wydaniu, zanurzony w doomowej melancholii wchodzi do głowy od pierwszego odsłuchu.

Oprócz nowości płytowych, niedawno wyszło tez kilka ciekawych singli. Wśród nich jest i doomgaze'owe Shedfromthebody, choć premierowy Dawn Lung ma w sobie więcej post-rocka czy nawet dream popu w stylu Ethel Cain. Klasyki trzymają się za to muzycy AOR-owego Cats in Space a ich najnowsza kompozycja Miracle to dobry przykład melodyjnego, gitarowego grania. Nie zaskakuje też włosko-japońskie Violet Eternal przy okazji wydania utworu Azure Explosion, eksplodującego w głowie już przy pierwszych dźwiękach. Przy okazji nowego utworu przypomniałem sobie też ich pierwszy album, wydany dwa lata temu Reload the Violet i musze przyznać, że materiał ten nie starzeje się a Ivan Gianini i jego "szortski falset" jak wino, z roku na rok są coraz lepsze.

Przy takiej ilości nowości można się zastanowić, czy wrześniowe premiery nie spadną z kolejki odtwarzania. Niektóre zapewne tak ale najlepsze zostaną. I tak rzecz się ma z majestatycznym, zmuszającym do skupienia ale nagradzającym słuchacza niezwykłością doznań albumem Solaris niemieckiego The Ocean. Klasyfikowani jako post-hc, prog-metal czy sludge po raz kolejny wymykają się szufladkowaniu, sięgając nawet po krautrockowe i ambientowe środki wyrazu, tak naprawdę grając po prostu swoje. Nadal wiele radości sprawia mi eksploracja nowej płyty fińskiego, jednoosobowego projektu o nazwie Confusion Field. Jest coś takiego w Resiliance Remains, że każdy jej odsłuch uruchamia nieco inne struny w duszy słuchacza, oddziałuje na inne ośrodki kory mózgowej. Ale czy nie tego powinniśmy oczekiwać od muzyki? Zarówno progresywnej jak i mniej eksperymentalnej. A skoro już mowa o czymś bardziej "straightforward" - polecam Metalite i płytę Discovery. Może i bezpieczną (choć miks elektroniki i power metalu dla twardogłowych fanów wcale nie jest safety zone) ale przy tym bardzo przyjemną w odbiorze. Ostatnim utworem na płycie jest kawałek pt Triforce, mocno kojarzący się z Legend of Zelda. Jest jednak w dzisiejszym artykule zespół, który nie ograniczył się do jednej piosenki. Dreamseeker, metal opera pod batutą Johannesa Skyblazera, oparta w całości o jRPG Chrono Trigger. Pierwsza część A Trigger in Time aż kipi od epickich power-metalowych hymnów, epickich symfonii i lirycznych, spokojniejszych fragmentów. Wśród nich króluje zaś Dreamstone, najczesciej słuchany przeze mnie w tym tygodniu utwór, zaśpiewany wspólnie przez m.in. Andersa Skolda z Veonity, Narcissę czy Dejanę Garcevic z Claymorean. Prócz Dreamseekera warto wspomnieć też o Lunage. Nowy album tego projektu muzycznego, za którym stoi muzyk i youtuber zarazem, Miguel de Lys, Time of Sword and Sorcery można także uznać za metal operę a wśród zaproszonych gości mamy takie sławy gatunku jak Fabio Lione (a jakże!), Nicoletta Rosselini czy John Yelland. 

Druga połowa 2026 roku to też dobry czas dla thrash metalu, nawet chyba lepszy niż poprzednie 6 miesięcy. Uważam bowiem, że zarówno Flotsam & Jetsam jak i Anthrax przygotowały solidne choć nieco różniące się od siebie barwami thrashu - pierwsi od lat idą w stronę speed/powerowych naleciałości a drudzy kierują się ku heavy/groove metalowym rejonom. W obu przypadkach skutecznie i z korzyścią dla jakości i przyswajalności muzyki.

Przez kolejny tydzień kontynuuję podróże po tajemniczych zakamarkach "Londynu-Pod" jak określiłby to pewien pisarz, o którym teraz się już nie mówi, a konduktorem tego metra, "linii nekropolitarnej" jest nikt inny jak psychodeliczni gruziarze zagłady z Green Lung. Czasem jednak wychodzę ze stoner/doomowych podziemi wprost w dreamgaze'owe piaski. Sands - tak właśnie nazywa się piąty album amerykańskiej formacji Soft Science. Pisałem o nich już nie raz, dziś tylko polecę Wam utwór Hope, początkowo w cieniu bardziej ekspresywnego openera (Spinning), z czasem ukazujący kolejne pokłady kompozytorskiej i wykonawczej staranności.

Jak pewnie zauważyliście, kolejne akapity to coraz starsze (póki co licząc w miesiącach) albumy. Najstarszym zaś ale nadal z AD 2026 jest Birth of Light power metalowego Aeon Gods. W marcu i kwietniu byłem zafascynowany tym krążkiem i przy okazji zbliżającego się pomału (dość leniwie jeszcze) końca roku postanowiłem sprawdzić, czy nadal wzbudza tyle samo emocji. Wynik testu jest pozytywny a muzyczna eksploracja starożytnego Egiptu nigdy nie była fajniejsza.

Dobrze, do podsumowania w dzisiejszym artykule zostały mi jeszcze cztery albumy. Od czterech też zaczałem - przypadek? Niech wypowiedzą się numerolodzy. Ja chciałbym natomiast przypomnieć Wam o szwajcarskim zespole Lunatica. Kapela ta łączyła ze sobą elementy symfonicznego metalu z power metalową budową utworów, w tym dość częstym użyciem podwójnej stopy. Trafiłem na nią dawno temu przypadkowo, przez cover synthpopowego przeboju Hymn z repertuaru Ultravox. Kilka miesięcy później zespół ogłosił, że wydaje nową płytę, czwartą w swojej karierze zatytułowaną New Shores. W dniu premiery bardzo mi się spodobała, z czasem nabrałem do niej pewnego krytycyzmu i zacząłem dostrzegać jej nierówności, drobne niedociągnięcia. Jest coś jednak takiego we wspomnieniach, że zawsze trochę bardziej pamiętamy te dobre cechy. Tak też dziś, gdy wracam sobie do ich twórczości, wolę cieszyć się przejmującym Into the Dissonance czy dynamicznym Two Dreamers niż komentowac pod nosem, że to "disney metal". Myślę, że gdyby spełniły się w końcu obietnice powrotu, jakie od lat muzycy składają, to brałbym nową Lunaticę w ciemno. 

Kolejny zespół to nihil novi sub sole, ale warto wspomnieć, że choć obecnie Xandria kojarzy się z głosem (i czystym i growlingiem) Ambre Vourvahis, to cztery pierwsze, klasyczne wydawnictwa to była era legendarnej już Lisy Middelhauve. Zespół grał wówczas typowy dla pierwszej dekady lat 2000-ych symfoniczno-operowo-gotycki metal, nadając ton całej scenie obok Lacuny Coil, Within Temptation czy Nightwisha. Ostatnią płytą jaką Lisa nagrała z zespołem była Salome - The Seventh Veil, mniej operowa, bardziej przebojowa (i hard-rockowa?) ale jednak mająca swój niezwykły klimat. Do dziś kilka moich ulubionych piosenek zespołu pochodzi z tego wydawnictwa i z pierwszej czwórki do niej wracam najczęściej. Was również do tego zachęcam, dla niektórych czytelników 2007 rok to już niemal prehistoria.

Dla mnie taką prehistorią może być za to czwarty album glam metalowej Cinderella, choć Still Climbing tak jak i poprzedniczka, opisywana przeze mnie ostatnio, to już bardziej blues rock z elementami hard rocka niż ejtisowy hair metal. W tej zmianie jednak dojrzały słuchacz potrafi dostrzec coś dobrego i próbę obrony, przetrwania zmasowanej eksplozji grunge'u. Szczerze mówiąc, Still Climbing w pełni poznałem dopiero kilka dni temu ale wow, są tam utwory, chociażby Blood from the Stone, które postawiłbym w jednym rzędzie z największymi przebojami Toma Keifera i reszty ekipy. Serio.

W 1994 roku, w dniu premiery w/w albumu miałem 3,5 roku. Jak więc nazwać płytę wydaną 20 lat wcześniej? Może po prostu niezwykłym doznaniem estetycznym? Tak, odkryta, wręcz odkopana w ramach muzycznej archeologii The Prince of Heaven's Eyes pochodzącej z Belfastu grupy Fruupp to przykład najlepszego symfonicznego rocka, takiego jaki nigdy przed latami 70-ymi i prawdopodobnie nigdy później nie miał szansy powstać. Jest i odrobina psychodelii, rock'nrollowej piosenkowości ale i ambitne próby zmierzenia się z dłuższa i bardziej złożoną formą. Mnie szczególnie, prócz może naiwnej ale zapadającej w pamięc okładki, ujął utwór The Perfect Wish, mający w sobie odrobinę z każdego elementu składającego się na cały krążek. Naprawdę ciekawe znalezisko i bądźcie pewni, będzie tego jeszcze wiecej w najbliższych dniach (i pewnie tygodniach).

Od 2026 do 1974 roku - pół wieku muzyki, parafrazując słynnego poetę Juliana Alfreda Pankratza, wicehrabię de Lettenhove - zamknięte w kilkunastu akapitach niniejszego artykułu i trzydziestu utworach składających się na kolejną playlistę. Nic tylko czytać, słuchać i, o co jak zawsze proszę, komentować!

Playlista: 04.10.2026

Wrzesień 2026 - Podsumowanie Miesiąca

 

Wśród powiedzonego o miesiącach tylko marzec i kwiecień są przedstawiane jako mieszanka różnych zjawisk klimatycznych, lata i zimy, ciepła i zimna. A przecież wrzesień też jest miesiącem przełomowym, czasem przemian i kontrastów. W tym roku ten mechanizm znalazł również odbicie w muzyce, której słuchałem. Tu również mamy istotną zmianę gatunkowych proporcji i jeszcze większą różnorodność. Żeby nie pozostać gołosłownym, zapraszam więc na przegląd najczęściej słuchanych przeze mnie w tym miesiącu artystów. 

1. Galahad - klasyk rocka neo-progresywnego, wierny podstawowym ideałom "progresji" stale poszukujący czegoś nowego i niecodziennego. Wrzesień spędziłem na przeglądzie różnych pozycji w bogatej dyskografii brytyjskiej ekipy i potwierdzam, czy w wersji tradycyjnej i bardziej metalowej czy akustycznej, jest to prog najwyższych lotów

2. Castle Mountain Moon - debiut tej niemieckiej formacji wydany dwa lata temu był miłą niespodzianką w świecie progresywnego rocka. Na swoim drugim albumie zespół potwierdza zdolność do komponowania utworów potrafiących przykuć ale i utrzymać na długo uwagę słuchacza - a to właśnie o takie "unobtainium" w sztuce chyba najtrudniej

3. Phideaux - miano najbardziej eklektycznej płyty należy się bez dwóch zdań AutoMoto Animus. Jej tytuł można różnie interpretować ale moim zdaniem, choć jest tu odrobina chłodnej, mechanicznej elektroniki, emocjonalna głębia i progresywna dusza są wręcz namacalne

4. Green Lung - gdyby Lovecraft żył w naszych czasach i był Brytyjczykiem, pisałby pewnie teksty dla Green Lung. Necropolitan to niesamowita płyta w klimatach miejskich legend i nomen omen opowieści niesamowitych 

5. Besvarjelsen - kiedy stoner/doom romansuje z rock and rollem może wyjść z tego albo arcydzieło albo cringe. Norweskiej ekipie na szczęście udało się to pierwsze a ja po kilku tygodniach od premiery nie mogę zapomnieć o Till Glomskam...

6. Triosphere - warto było czekać tyle lat na nowy album tej progresywno-power metalowej grupy. Of Tyrants jest i odpowiednio ciężki i odpowiednio szybki, melodyjny i zróżnicowany a utwór tytułowy to prawdziwy "earworm"

7.  Pattern-Seeking Animals -  Grimalkin światło dzienne ujrzał półtora roku po swej poprzedniczce. W przypadku tej super-grupy nie jest to nic nadzwyczajnego, tak jak i zawarta na płycie muzyka - ambitna a jednocześnie przyjemna w odbiorze 

8. Flotsam & Jetsam - zawsze tuż za Wielką Czwórką, choć mam takie wrażenie, że czas i nieuchronna ewolucja brzmienia były dla nich łaskawsze niż w przypadku niektórych "większych nazw". Gdzieś na pograniczu thrashu, speed i power metalu kapela z Arizony znalazła swój własny styl - agresywny, dynamiczny i (to nie wada!) wpadający w ucho

9. Anthrax - polubiłem Cursum Perficio może dlatego, że dostałem dokładnie to, czego się spodziewałem. Wiem, że podobnie pisałem na początku roku o Kreatorze ale wydaje mi się, że ekipa Scotta Iana zaprezentowała bardziej organiczną i głębszą muzykę

10. Fallen Sanctuary - Marco Pastorino pisząc w tandemie z Georgiem Neuhauserem materiał na drugi album ich wspólnego projektu zrobił sobie pod górkę, nie wiem bowiem czy jego macierzyste Temperance przebije teraz poziom zaprezentowany na The Gathering of Dreams. Świetna płyta i miło mieć poczucie, że samemu też dołożyło się małą cegiełkę do jej powstania.

11. KingCrown - wokal Jo Amore poznałem przy okazji albumu Insurrection francuskiego Nightmare. Ta płyta do dziś pozostaje dla mnie jego najlepszym dziełem ale od kilku lat, już w ramach KingCrown pokazuje, że jest w stanie się zbliżyć do tego poziomu na dość niewielką odległość. Moonfall jest tego dobrym przykładem

12. Soft Science - nie samym metalem człowiek żyje, rock też czasem bywa zbyt hałaśliwy. Wtedy warto zwrócić się ku bardziej eterycznym dźwiękom. We wrześniu taką przeciwwagą dla ciężkiego grania był właśnie dreamgaze'owy kwartetu z Sacramentu - jedno z odkryć miesiąca! 

To była moja "wcale-nie-parszywa" dwunastka. Poza tym czas umilały mi, choć nieco rzadziej dwa odmienne oblicza power metalu - symfoniczne i bombatyczne od węgierskiego Burning Sun i progresywne i mniej kolorowe w wykonaniu DGM. Bardzo fajną muzykę, psychodeliczno-okultystycznego rock'n'rolla udało mi się też odkryć za sprawą Beaux Gris Gris & The Apocalypse a surrealistyczny misz-masz proto-metalu, hard i stoner rocka po raz kolejny, za sprawą zapowiadających nowy longplay singli dostarczał Wij. Oczywiście nie zapomniałem też o bohaterach poprzednich miesięcy, stąd na wrześniowej playliście nie zabrakło też drobnego akcentu z Unbridled, najnowszej płyty formacj Pride of Lions, płyty lipca, płyty lata a może i płyty roku? Właśnie, playlista - poniżej znajdziecie link do plejki, na którą wrzuciłem trzydzieści najczęściej słuchanych przeze mnie we wrześniu utworów. Tak jak powyższe zestawienie, jest dość zróżnicowana ale dzięki temu mam pewność, że każdy z Was znajdzie na niej coś dla siebie. A gdy już zapoznacie się z artykułem i włączycie play zapraszam do podzielenia się Waszymi podsumowaniami. Czekam z niecierpliwością!

Playlista: Wrzesień 2026

21.09-27.09.2026

 

Jak co poniedziałek przedstawiam najnowszy muzyczny raport i towarzyszącą mu playlistę. Wstęp krótki, bo muzyki dużo więc to jej należy się najwięcej miejsca.

Zacznijmy może od premier, nie tak licznych jak tydzień temu ale jednak bardzo dla mnie ważnych. The Ocean, niemiecki prog/post-metalowy kolektyw wydał właśnie nowy krążek, pierwszy po znacznych zmianach personalnych i pierwszy, od dłuższego czasu, swym konceptem wykraczający poza "geologiczną serię". W sumie, ekipa Robina Stapsa doszła na poprzedniej płycie do czwartorzędu więc cóż im pozostało? Może ruszyć do gwiazd? Tak zrobili i to w sposób najblizszy memu sercu. Solaris nie bez powodu kojarzy się z najsłynniejszym dziełem Lema, choć lider grupy wzorował się na filmie Tarkowskiego z 1972 roku, który poznał przed przeczytaniem książki (co czasem bywa naprawdę błogosławieństwem). Co sądzę o tej płycie? Posłuże się pewną analogią. Album jest jak "ocean" na tytułowej planecie, obie strony próbują nawiązać kontakt lecz nie jest to takie proste. W przeciwieństwie jednak do literacko-filmowego pierwowzoru, udało mi się znaleźć wspólny język z muzyką i z dnia na dzień zanurzam się w nią coraz głębiej.

Kosmiczno-cybernetyczna atmosfera unosi się też nad nowym krążkiem szwedzkiego Metalite. Muzycznie to całkiem inny świat, bo mamy tu głównie nasycony elektroniką, melodyjny power metal. Przyznam się, że trzy ostatnie albumy zespołu bardzo mi się podobały, choć każdy kolejny wydawał się o kilka procent słabszy od wcześniejszego. Trochę też czułem, że Discovery będzie kontynuować ten trend a gdy wybrane do promocji single nie zachwyciły mój lęk narastał. Szczęśliwie single nie były najlepszymi numerami na płycie. Na ten moment na pewno Neon Rain dobrze mi siedzi a w gronie kandydatów do wyróżnienia czeka jeszcze kilka kolejnych. Czy uda się im wyciągnać całość do poziomu Expedition One lub A Virtual World? Jeszcze zobaczymy ale szansa jest i to niemała.

Od czasu wydania pierwszej Avantasii metal opery kojarzą się głównie z power metalem. Ten gatunek lubuje się także we wszelkiego rodzaju fantastyce i coraz częściej sięga też po gry video. Te wszystkie elementy łączy w sobie projekt Johannesa Frykholma aka Skyblazera o nazwie Dreamseeker. A Trigger in Time, Pt.I to muzyczna wariacja na temat jednego z najlepszych jRPG w historii - Chrono Trigger. Czy będzie to też jedna z najlepszych metal oper w historii? Po pierwszych kilku odsłuchach jest naprawdę dobrze. Raz, że dobór gości ciekawy i są tu bardzo zdolni wokaliści choć może mniej rozpoznawalni niż u Sammeta, dwa - symfoniczno-powerowe kompozycje słuchają się świetnie, nie dłużą, nie nużą nadmiarem elementów narracyjnych. Po prostu jest w punkt.Szczerze mówiąc, nie był to krążek jakoś mocno przeze mnie oczekiwany ale zdaje się, że trafiło mi się kolejne "odkrycie roku".

Z piątkowych premier zaciekawił mnie też trzeci album fińskiego Confusion Field. W ostatnich latach zdarzało mi się słuchać pojedynczych utworów projektu, za który odpowiada Tomi Kankainen ale nie przeradzało się to w bliższą znajomość z całą jego twórczością. Tym razem jednak, gdy w czwartek wrzucałem na singlową playlistę najnowszy numer Tomiego coś się zmieniło. Conjuring Conflict przykuł moją uwagę na dłużej a w piątek, gdy byłem już po pierwszym odsłuchu całego Resilience Remains, poczułem, że taki nieco chłodny, ciężki prog może być idealną propozycją na nadchodzące coraz chłodniejsze dni i dłuższe wieczory. Szczególnie ujął mnie piąty na płycie Is That All, który wrzucam na dzisiejszą playlistę. 

Z albumów o tydzień starszych najczęściej słuchałem oczywiście The Gathering of Dreams, drugiego wydawnictwa symfoniczno-powerowego Fallen Sanctuary. Na ten moment to jeden z najlepszych reprezentantów swego gatunku w tej połowie roku (obok Power to Survive węgierskiego Burning Sun). Szybkość, melodie, przejmujące teksty i ten duet Pastorino/Neuhauser - czy można prosić o więcej? 

W końcu więcej czasu spędziłem też z debiutem włoskiej grupy Aletheya. Chance to Reborn ma w sobie coś pierwotnie autentycznego, co przywodzi na myśl początek lat 2000-ych. Kompozycje są starannie zaaranżowane, utrzymany balans między symfonią a metalem, między melodią a ciężarem, dzięki czemu siła muzyki bierze się z energii i dynamizmu a nie tych wszystkich, nieraz naprawdę "over-the-top" ozdobników. A to, zwłaszcza w symfonicznym powerze nie zawsze proste do osiągnięcia.

Od kilku tygodni chwalę Of Tyrants z katalogu norweskiego Triosphere, jednocześnie wspominając o wydanej przed laty jej poprzedniczce The Heart of the Matter. W tym tygodniu postanowiłem słuchać ich na zmianę a efekty w postaci ulubionych kawałków z każdej z nich znajdziecie na playliście. Wiecie też, że mieszanymi uczuciami darzę najnowszą Xandrię, choć jest tam kilka udanych (i jedna świetna) kompozycji. Jako całość Eclipse jednak blednie przy klasycznych albumach grupy. Jeden z nich właśnie, czwartą Salome - The Seventh Veil zacząłem sobie przypominać i znów poczułem się jak kilkunastolatek eksplorujący jeszcze mu nieznane królestwa i krainy metalu. Jasne, że to był całkiem inny świat a umysł "neofity" bywa mniej krytyczny niż kogoś z bagażem wielu lat doświadczeń, jednak pewnych emocji ani czas ani większa świadomość nie jest w stanie stłumić. A w przypadku Salome nigdy bym na to nie pozwolił.

Wśród rożnych opinii nt Cursum Perficio staram się trzymać bardzo racjonalnego myślenia. Anthrax to niewątpliwie zespół zasłużony w historii metalu. Wielka Czwórka Thrashu na pewno mu się należy (choć nie wszyscy tak sądzą) a i w latach 90-ych potrafił zaproponować coś innego i wartościowego. Cursum też ma w sobie sporo dobrej muzyki ale na rewolucje nikt chyba nie liczył? Myślę, że można tę płytę nazwać solidną robotą i nawet jeśli bywa czasem nierówna, to czas przy niej spędzony to przyjemne kilkadziesiąt minut.

Przez ostatnie dwa tygodnie słucham sobie też dreamgaze'owego Soft Science - raz częsciej, raz rzadziej ale ich płyta pt. Sand zawsze gdzieś tam jest i szepcze do ucha, eterycznym głosem Katie Haley bym włączył Spinning i kolejne dziewięc z umieszczonych na krążku utworów. I ja ulegam z nieskrywaną radością.

Od końca sierpnia na rynku pojawiło się też kilka bardzo mocnych stonerowo-psychodeliczno-doomowych krązków. O Besvarjelsen piszę regularnie i na pewno wrzucę Till Glomskam na listę najlepszych płyt roku, coraz częściej też w tej kategorii myślę o Necropolitan angielskiego Green Lung. Oba albumy mają w sobie pewien rock'n'rollowy pierwiastek, który nie przeszkadza a tylko dodatkowo wzmacnia już i tak silne hipnotyczno-okultystyczne wątki. 

Na łamy Muzycznej Kroniki powrócił też Froglord, tym razem przy okazji debiutu Amphibian Ascending. Było w tym nieco przypadku, szukałem bowiem płyt do zaplanowanego na październik artykułu (nic więcej nie zdradzę) a to wydawnictwo pasowało do niego jak ulał. Na chybił trafił wybrałem Pesticide i kurcze, co ja przez ostatnie kilka lat miałem w głowie, że jakoś głębiej w ten krążek nie wchodziłem. Ile tu bagiennej duchoty, ile prawdanej grozy, ile zachłannie przeżerających się przez umysł melodii. Nic dziwnego, że wywyższony na debiucie Żabi Lord przez kolejne lata kontynuuje swój triumfalny marsz.

Jak już pewnie wiecie z piątkowego wpisu, czekam z utęsknieniem na nowe albumy Wija i Fvneral Fvkk. Każdy z zespołów zaprezentował już po dwa single z odpowiednio Protistów i Indecent Idols, które tylko ten apetyt nasiliły. Jeśli uda się ten poziom rozciągnąć na pozostałe kompozycje o wysokie miejsca w kończących rok podsumowaniach będę spokojny.

Jedną z najlepszych płyt tego roku jest Woodcut, wydany w lutym pierwszy concept album w dyskografii prog-rockowego Big Big Train. Jego historia toczy się wokół rzeźbiącego w drewnie artysty i uwierzcie, w każdym utworze jestem w stanie poczuć niezwykłą staranność z jaką rzeźbiarz wycina kolejne warstwy drewna, najostrzejszym nożem (vide The Sharpest Blade), pewną ręką i ze spokojnym umysłem. 

Rock progresywny to niezwykle urozmaicone i bogate środowisko muzyczne, do którego ostatnimi czasy znów sięgam regularnie. Przyczyniło się do tego kilka świetnych premier, wśród których szczególnie wyróżnić muszę A Layman's Guide To Unobtainum niemieckego Castle Mountain Moon. Najczęściej na stronie piszę o melodyjnym i jak na prog-rock "przebojowym" utworze tytułowym ale obecnie zauroczyła mnie pierwsza część kompozycji Maps, refleksyjna, spokojna, mocno neo-progowa.

Od neo-progu zaczynał zespół Galahad, jednak z legend gatunku, by potem coraz bardziej wzbogacać swoje brzemienia przez elementy tak elektroniki jak i metalu. W tym tygodniu towarzyszyły mi aż trzy płyty tej brytyjskiej grupy, każda prezentująca nieco inne oblicze. Były to Sleepers - kwintesencja neo-progu, ciężka i epicka Empires Never Last i Quiet Storms - okoliczne wydawnictwo, prezentujące wybrane klasyki zespołu w delikatniejszych, akustycznych aranżacjach (brawo szcególnie za przejmującą interpretację Guarding Angel). Po jednym przedstawicielu każdej z nich znajdziecie na dołączonej do artykułu playliście. 

Na koniec jeszcze glam metalowa Cinderella i jej blues rockowa płyta Heartbreak Station. Brzmi dziwnie? Może trochę przesadziłem, bo przy "trójce" te bluesowe elementy dopiero zaczynały dominować, nie przysłaniając jeszcze energii i przebojowości typowej dla lat 80-ych. Z drugiej strony, Heartbreak Station na pewno zyskuje na urozmaiceniu brzmienia i patrząc obiektywnie, może jest najambitniejszą propozycją ekipy Toma Keifera? W mojej ocenie nie przebije jednak dwóch poprzedniczek, natomiast w ramach poszerzania horyznotów warto się z nią zapoznać.

Moja Muzyczna Kronika to miejsce, które mam nadzieje pomaga Wam odkrywać nową muzykę. Sam też staram się czerpać jak najwięcej z Waszych rekomendacji. Stąd jednocześnie zachęcając do lektury i odsłuchu playlistowej "tygodniówki", proszę o Wasze podsumowania minionego tygodnia - czy w formie kolażu, playlisty czy zwykłego komentarza, każda aktywność będzie mile widziana :)

Playlista: 27.09.2026

Lato 2026 - Podsumowanie Kwartału

 

Jeśli od kilku dni na różnych muzycznych fanpejdżach pojawiają się pytania - idealna płyta na jesień? ulubione "jesienne" piosenki to wiedz, że lato się już skończyła. Ja osobiście wolę płynąć pod prąd i zamiast pytać o Wasze rekomendacje na długie jesienne wieczory, przedstawię Wam "Smoki letniego płomienia"... Wróć, to nie artykuł o Dragonlance ;) Przedstawię Wam muzyczne podsumowanie lata w klasycznym już kwartalnym schemacie. So fell autumn rai... So let there be summer once again!

NAJCZĘŚCIEJ SŁUCHANY UTWÓR

Pride of Lions - I'll Be Your Rock - dawno temu koleżanka skonfrontowała mnie, wówczas typowego nowo-nawróconego metala z romantyczną duszą, z przeświadczeniem, że o miłości można śpiewać tylko melancholijne power ballady. Po wielu latach mogę powiedzieć, że w swojej bibliotece mam coraz więcej utworów, w których miłość jest opisana jako mocne uczucie, dające dużo więcej szczęścia niż rozpaczy, udowadniających że jest skałą, fortecą i pomaga nam powstać, gdy kolejny raz przytrafi nam się potknięcie. I w ten sposób śpiewają własnie Jim Peterik z Toby'm Hitchcockiem w absolutnie najlepszym numerze z ich najnowszej płyty pt. Unbridled

NAJLEPSZE ALBUMY KWARTAŁU

W większości przypadków, najczęściej słuchany utwór pochodzi z płyty, którą w danym okresie czasu uważałem za najlepszą. Lato '26 nie robi wyjątku. Unbridled to siódma płyta studyjna formacji Pride of Lions i rewolucji w brzmieniu nie przynosi ale potrafi dotrzeć do słuchacza równie mocno, co 2 lub 3 poprzedniczki (poza zasięgiem jest oczywiście Destiny Stone ale to płyta-arcydzieło). Panowie pokazują nam, że w XXI wieku jest nadal miejsce na starannie skomponowany i solidnie zagrany AOR. Docenić należy też, jeszcze lżejsza gatunkowo, drugą płytę warszawskiego zespołu Mlecze. Kilka lat temu zacząłem dogadywać się z shoegaze'm (tu, bardzo dobra Ep-ka duszno) ale dream (lub jak wolą muzycy) bedroom pop nie był u mnie nadal zbyt częstym gościem. Ubiegłoroczny debiut Mleczy, poprawiony jeszcze lepszym Albumem Niebieskim otworzył mnie i na ten styl za co bardzo dziękuję.

Bardzo udany kwartał mogliśmy zaobserwować na progresywnych scenach. Jeśli chodzi o mnie to na szczególne wyróżnienie zasługuje Xavier Phideaux za AutoMoto Animus (kwintesencja crossover progu) i brytyjskie The Tirith, które na Quetzalcoatlu również operuje na granicy kilku progresywnych podgatunków, wyplatając z tego swój własny rockowo-metalowy styl. Miłośnikom cięższej progresji zwracam uwage na najnowszy album Black Sites pt. For Eternity, wyznawcom neo-progresji przypominam o Grimalkin, za którą stoi supergrupa Pattern-Seeking Animals a ci, którzy szukają mniej znanych nazw na progowych mapach świata niech obiorą kurs na niemiecki Castle Mountain Moon, których druga płyta, to nie tylko przewodnik do nieosiągalnego, ale też po prostu do wciągającej, snującej fascynujące opowieści muzyki.

Lato było gorące i upalne, wśród dusznych, stonerowo/doomowych premier płytowych też było gorąco. Można pokusić się o stwierdzenie, że zarówno REZN wracający do świetnej formy na Cycles In The Infinite Dream jak i Besvärjelsen po raz kolejny porywające nas swoim fuzz'n'rollem płytą, o której wbrew nazwie (...ad Oblivionem) nie sposób zapomnieć. Obok nich bardzo często grał też u mnie Monolord i płyta Neverending (też dająca nieskończoną przyjemność z odsłuchu). Trochę po innej stronie doom metalowej sceny stoi Khemmis, nazywające swój styl doomed heavy metalem, choć pierwsze płyty miały w sobie coś stonerowego. Natomiast najnowsza, piąta płyta zatytułowana po prostu Khemmis to takie dosadne zaznaczenie miejsca w swej własnej muzycznej niszy. 

Moim kolejnym lubianym, a w zasadzie może i tym naj, gatunkiem jest power/symphonic metal. W tej kategorii bywało różnie - od miesięcy obfitujących w mocne wydawnictwa po okresy powerowej posuchy. Na szczęście tych pierwszych było więcej a wśród najczęściej słuchanych przeze mnie krążków było kilka zaskakujących odkryć, chociaż nie obyło się bez pewnych rozczarowań. Najlepszą power metalową płytą ostatnich trzech miesięcy niewątpliwie jest Pride to Survive węgierskiego Burning Sun, choć po piętach depcze mu zwieńczenie muzycznej trylogii jaką w ramach projektu Magic Opera stworzył neoklasycystyczny (i to tak naprawdę trve) klawiszowiec i kompozytor Marc Garau. The Final Flight to, uwierzcie, płyta, która klasycy wiedeńscy napisaliby, gdyby mieli dostęp do dzisiejszego instrumentarium. Jeśli chodzi o bardziej szorstkie, bliższe tradycyjnemu heavy podejście do powera, muszę polecić debiut Shadowborne (Heaven's Falling z 19 czerwca) i pierwszy po 10 latach album norweskiego Triosphere (Oceans Above, Stars Below). Wśród zespołów, które są zdecydowanie bardziej symfoniczne niż powerowe trafiłem na jedno bardzo miłe zaskoczenie (Amberian Dawn wracające do metalowego uniwersum) i jedno wydawnictwo budzące pewien niedosyt. Mowa o Xandrii, która na Eclipse dowiozła jeden niesamowity utwór (Masquerade) i kilka mniej lub bardziej zajmujących, solidnych ale jednak średniaków.

Wyróżnienie należy się też jednej płycie, która nie wpisuje się w żadną z powyższych kategorii. Ostatnio zresztą mało jest u mnie folk metalu. Radogosta słucham jednak od 18rz czyli już prawie dwadzieścia lat i muszę powiedzieć, że Dziedzictwo Ognia, ich siódmy album, działa na mnie nie siłą nostalgii ale udanych kompozycji, balansujących od dekadenckiej poetyki po folkową dynamikę. 

Na koniec zaś jedno zdanie o albumie sprzed lat, do którego często i chętnie wracam. Jest nim Bringer of Pain melodic metalowego Battle Beast, mniej powerowy, bardziej mainstreamowy ale to tu głos Noory (opuściła zespół rok temu) pokazuje pełnię swych możliwości.

NAJWIĘKSZE ZASKOCZENIE

Ten fragment podzieliłbym na dwie części. Pierwsza czyli zaskakująco dobre płyty. Już się zapewne domyślacie, że nowa odsłona Amberian Dawn, z nową wokalistką, jest jedną z nich. Takiego ognia jak na Temptation's Gate dawno u nich nie słyszałem. Podobnie trochę rzecz się miała z REZN. Od lata wiedziałem, że panowie potrafią tworzyć płyty wyrywające z butów swym psychodelicznym ciężarem ale po równym ale trochę jednostajnym Burden trochę obawiałem się, że nie odnajdą w sobie dawnej kreatywności. Jak dobrze, że się myliłem ;) Druga grupa zaskoczeń, to zapowiedzi bądź premiery nowych albumów po dłuższej przerwie. Z tego grona najbardziej cieszy mnie powrót epic doom metalowych bluźnierców z Fvneral Fvkk, którzy wypuścili już dwa soczyste single i jak na dłoni widać, że planują włączyć się do walki o roczną topkę. Bardzo fajnie też, że wreszcie nowy album wydało Triosphere. Poprzednik był jednym z moich ulubionych w 2014 roku i choć Oceans to nie aż tak wysoko poziom (możliwy chyba tylko raz w życiu do osiągnięcia), godnie dopisuje kolejny rozdział w historii zespołu. 

NAJWIĘKSZE ROZCZAROWANIE

Chełpię się tym, że przemawiają do mnie albumy legendarnych zespołów, które mało kto lubi. Z taką myślą podchodziłem do nowego Sleep, nagranego bez udziału legendarnego gitarzysty Matta Pike'a. Więc tak, podszedłem do Hemispheres, przeszedłem je całe i po ostatnim dźwięku byłem w tym samym miejscu, albo prawie w tym samym co starszy o 38 nijakich minut. Słabo... Pisałem już wyżej, że więcej oczekiwałem po tegorocznym albumie Xandrii, podobnie też miałem z Kamelotem czy Dreamtale - ich krążki nie były złe, nie były też wybitne, choć cytując klasyka - momenty były i jednak nie usypiały tak jak, nomen omen, Sleep.

NAJWIĘKSZE ODKRYCIA

Tu bez zaskoczeń, bo już o wszystkich pisałem w części i najlepszych albumach. Mamy więc i power metalowe Burning Sun, Shadowborne i Magic Opera oraz prog-rockowy The Tirith. Spoza wymienionych dodam jeszcze o grającym dreamgaze Soft Science, które odkryłem jeszcze w lecie ale większy wpływ na moje muzyczne rankingi amerykańska grupa będzie mieć już jesienią.

OCZEKIWANA NA PRZYSZŁOŚĆ

Jesień dzieciom kojarzy się z kolorowymi liśćmi i kasztanami, miłośnicy muzycy wiedzą jednak, że to czas licznych premier płytowych, w opozycji do dość leniwych letnich miesięcy. Zobaczmy więc, co też zespoły i wytwórnie przygotowały na najbliższe dziewięćdziesiąt kilka dni: 

Frozen Crown - The Legend of the Six Kings - 02.10

Bobbie Dazzle - Star Power - 02.10

Smoulder - Witch Wife In An Alien World - 09.10

Temperance - Arcani - 16.10

Fvneral Fvkk - Indecent Idols - 23.10

The Flower Kings - Hope - 23.10

Wij - Protisty - 23.10

Dawn of Destiny - Ashes Over Tomorrow - 30.10

E-L-R - Atropa - 06.11

Iron Savoir - Deathbringer - 13.11

The Foreshadowing - Ozymandias - 27.11

King Buffalo - Doomsayer - 04.12

PODSUMOWANIE 

A jakie były Wasze ulubione "letnie" utwory? Którzy artyści Was zachwycili a którzy zawiedli i na które wydawnictwa zaplanowane na jesień czekacie najmocniej? Sekcja komentarzy jest do Waszej dyspozycji a w niej m.in. również odnośnik do liczącej 40 utworów playlisty, pełnej moich osobistych faworytów. Miłego odsłuchu i zapraszam do dyskusji ;)

Playlista: Lato 2026

14.09-20.09.2026

 

Od przybytku głowa nie boli, głosi porzekadło. Można się z nim zgadzać, bądź nie, wszystko zależy od punktu widzenia, lub w kwestii muzycznej - słyszenia. Miesiąc temu zżymaliśmy się, że premier płytowych jest niewiele, dziś każdy kolejny piątek przynosi ich tyle, że ciężko każdej poświęcić odpowiednią ilość czasu. Ta przypadłość dopadła też i mnie a jej efekty zobaczycie w najnowszym podsumowaniu tygodnia. 

Sporo w nim jest nowości i od nich zaczniemy. Osiemnastego września ukazało się aż siedem płyt, którymi planowałem się zainteresować. Nie ze wszystkimi spędziłem jednak tyle czasu ile bym chciał. Na dzień dzisiejszy mogę jednak powiedzieć, że zdecydowanie oczekiwaniom sprostał projekt Fallen Sanctuary, na czele którego stoją wspólnie Georg Neuhauser i Marco Pastorino a ich drugi album, The Gathering of Dreams to ponownie porywający melodiami i przeszywający na wskroś ładunkiem emocjonalnym power metal. Czego innego jednak spodziewać się po artystach, których nazwiska przewijają się przez niejeden powerowy klasyk (m.in. Temperance, Serenity, Warkings). Drugi solowy album zaprezentowała też żywa legenda powera - Kai Hansen. Born with the Hammer po pierwszym odsłuchu nie powalił mnie z nóg ale z każdym kolejnym podejściem zaczął mocno zyskiwać w mych oczach. Nie jest to całkiem styl Gamma Ray ani Helloween ale w sumie chyba dobrze, że artysta szuka nieco innych dróg i inspiracji. Czuć tu odrobinę Queen, jest też niezwykła lekkość i humor, zabawa formą, trochę dyskotekowych rytmów a ten cały misz masz mimo wszystko sprawia bardzo spójne, zgrabne wrażenie i to właśnie jest największy plus wydawnictwa. 

Na wysokości zadania stanął też Anthrax za sprawą wydanego po dziesięcioletniej przerwie Cursum Perficio. W odbiorze tej płyty pomaga mi fakt, że już dawno pogodziłem się z tym, że czasy Caught in the Mosh minęły a ekipa Scotta Iana znalazła swój styl, będący wypadkową thrash, groove i tradycyjnego heavy metalu. Kto to zaakceptuje, ten przy każdym kolejnym wydawnictwie zespołu będzie się dobrze bawił. 

Po troche przeciwnej stronie muzycznego spektrum plasuje się grupa, która sądząc po nazwie, inspiracje czerpie z twórczości drone metalowego Earth. Muzyka Bees Made Honey in the Vein Tree jest jednak bardziej eteryczna i organiczna niż w przypadku autorów płyty Bees Made Honey in the Lion's Skull. In Between Strides to już czwarty longplay w katalogu niemieckich psychodelicznych doomsterów i każda z pięciu umieszczonych na nim kompozycji to hipnotyzująca podróż do wnętrza siebie, wśród nadziei, niepokojów ale i marzeń. Po prostu, chwila dla siebie. 

Takich rozmytych, shoegaze'owych dźwięków słuchałem zresztą częściej. Trochę przespałem co prawda dzień premiery nowej płyty amerykańskiego Soft Science ale udało mi się nadrobić zaległości i mogę polecić Sand każdemu miłośnikowi delikatnych melodii ubranych w opadające słuchacza niczym wieczorna mgła ściany dźwięków. Muzycy swój styl określają mianem dreamgaze'u a ja wyczuwam w nim zaskakujące podobieństwa do również dream- ale dream-thrashowego Astronoid, a zwłaszcza do ich ostatniej płyty, która przez wielu z Was została uznana płytą roku. Polecam zatem Sand, może też dacie się jej oczarować. 

Nadrabiane zaległości dotyczyło też przedstawicieli progresywnego grania. Tydzień wcześniej ukazały się zrówno EP-ka prog-rockowego Slug Comparison i album greckich progmetalowców z Mother of Millions. Odpowiednio Cold in, cold out jak i T, wykorzystują odmienne środki wyrazu - akustyczne, refleksyjne kompozycje vs cięższe, nasycone intensywnymi emocjami i pewnym patosem metalowe strzały ale żadnemu z nich nie sposób odmówić kunsztu i wirtuozerii. Do grona nowości dorzucę jeszcze nowy singiel Wija, zatytułowany Duch, pełen agresji, energii i cytatów z tzw klasyki polskiej literatury. Nie wiem jak Wy ale ja czuje, że zbliżający się wielkimi krokami krążek zatytułowany Protisty ponownie zrobi sporo zamieszania na naszej muzycznej scenie.

Tak jak przed tygodniem, ponownie ścierały się u mnie dwa symbole lat 80-ych, swego czasu antagonistycznie wobec siebie nastawione, ostatecznie połączone w upadku za sprawą eksplozji grunge na początku kolejnej dekady. Hair metalowa Cinderella zaprosiła mnie do swojego najbardziej przebojowego albumu, Long Cold Winter, z którego pochodzą takie gitarowe killery jak Gypsy Road czy Take Me Back a także słynna power ballada Don't Know What You Got (Till It's Gone). Po drugiej stronie Slayer, choć w dwudziestopierwszowiecznym wydaniu. World Painted Blood było pierwszą ich płytą, jaką poznałem bo akurat premiera zbiegła się czasowo z moją konwersją na metal. Z tego też względu, choć nie ma ten siły rażenia co pierwsze wydawnictwa, darzę ją dużym sentymentem a niedowiarkom wrzucam na dzisiejszą playlistę kipiące złością Americon i rytmicznie skandowany przez Toma Human Strain. 

Na wstępie wspomniałem, że minął już czas wakacyjnej posuchy i dobrych albumów regularnie przybywa. Z premier przełomu sierpnia i września regularnie słucham najnowszych wydawnictw speed/thrashowego Flotsam & Jetsam (Rats in the Temple), power metalowych Triosphere (szorstkie i dynamiczne Oceans Above, Stars Below) i Burning Sun (podniosłe i melodyjne Power to Survive) czy triumfującego w ostatnim zestawieniu Doom Charts Till Glömskan ad Oblivionem szwedzkiego Besvärjelsen. Wśród wyróżnionych był też słowacki Zemetras, którego debiut uważam za jedno ze swoich najciekawszych odkryć bieżącego roku. We wrześniowym notowaniu tej uznanej strony z pewnością pojawi się za to Necropolitan, czwarty pełny album Brytyjczyków z Green Lung, pełen psychodelicznego mroku przywodzącego na myśl skąpany w mglistym świetle lamp gazowych Londyn epoki wiktoriańskiej. 

Do moich ulubionych prog rockowych płyt ostatnich tygodni i miesięcy z pewnością mogę zaliczyć AutoMoto Animus czerpiącego z różnych nurtów Xaviera Phideaux i Grimalkin, za który odpowiada supergrupa Pattern-Seeking Animals. Oba krążki pokazują nam jak można pisać przyjemne i łatwo zapamiętywalne melodie, nie popadając w banał i "popelinę". Moim zdaniem są to kolejni mocno kandydaci (a jest ich nie mało) do tytułów płyty roku i to nie tylko w swoim gatunku.

Wśród starszych płyt też było sporo progresji, choć w bardziej power metalowym wydaniu. Włoskie DGM ma w swojej dyskografii sporo udanych płyt ale kolejny już tydzień dominuje u mnie The Passage z 2016, na którym znajduje się mój ulubiony Animal. O Symphony X i płycie Paradise Lost też pisałem w poprzednim podsumowaniu ale cóż, wszystko o takiej nazwie, czy to nazwa zespołu czy tytuł płyty musi być wyśmienite ;)

Z pozostałych krążkowy, których miałem nieskrywaną przyjemność słuchać były Break the Silence symphonic metalowego Beyond the Black. Album w ciekawy sposób eksplorujący zróżnicowane folkowe terytoria (muzykę świata można wręcz powiedzieć) to duży krok naprzód po jednak dość przeciętnym choć dopracowanym poprzedniku. Druga płyta to niedawne odkrycie czyli blues-rockowa heavy americana jaką serwuje nam Beaux Gris Gris and The Apocalypse. Polecam Hot Nostalgia Radio każdemu, kto szuka czegoś nowego a około-psychodeliczbe klimaty są mu bliskie. 

Dwadzieścia dwa zespoły - dawno nie było tak zróżnicowanego podsumowania. Mam nadzieję, że odsłuch dołączonej do wpisu playlisty otworzy Was na różne nowe kierunki, bo przecież ciągle poszukiwania to główny cel tej strony. Czekam też i na Wasze komentarze i polecenia. Pozdrawiam!

Playlista: 20.09.2026