Poniedziałek to dzień podsumowań, zapraszam więc na cotygodniowy raport muzyczny i ilustrującą go playlistę.
Mijający tydzień był mniej wypełniony premierami niż kilka poprzednich. W sumie dobrze, bo będąc na urlopie czasu na muzykę paradoskalnie jest mniej. Nie przegapiłem więc dzięki temu zbyt wielu nowości. Najważniejsza dla mnie był oczywiście Deathbringer, trzynasty album niemieckich heavy/power metalowców. Przez 30 lat istnienia Piet Sielck i jego załoga trzyma się swojego stylu i nowy krążek niewiele tu zmienia. Na szczęście dynamika i przebojowość materiału też jest na solidnym poziomie, choć brak tu pewnej 'bożej iskry' jaka spłynęła na muzyków przy okazji dwóch poprzednich wydawnictw. Niemniej jednak słucha się ich nadal dobrze i gdyby miał Deathbringerowi wystawić ocenę w skali szkolnej byłaby to mocna czwórka.
Druga nowością jest piąty album zespołu Zebra. Na Zebra V znajdziemy dużo melodyjnego hard rocka z delikatną nutką bluesa i odrobiną heavy metalowej dynamiki. W skrócie, krążek który nie znudzi się po 3-4 odsłuchach.
W odsłuchach na pewno dominowały też premiery z wspomnianych wyżej, poprzednich tygodni. I tak z 6 listopada mamy Suit of Armor brytyjskiej kapeli Cats In Space. Słucha się jej bardzo przyjemnie a muzykom po raz kolejny udało się zaprezentować charakterystyczny dla nich styl, nazywany przeze mnie epickim AORem. Z czym to się je? Generalnie wyobraźcie sobie bombastyczność i harmonie wokalne a la Queen wplecione w melodyjne i rytmiczne, gitarowo-klawiszowe melodie w stylu Survivor, Asia czy REO Speedwagon. Ważnym elementem ich muzyki jest też narracyjny charakter przez co zasłuchując się w kolejne kompozycje mamy wrażenie zanurzania się w większą, wciągającą opowieść.
Kilka lat temu zafascynowałem się albumem Embers of War niemieckiego Eternity's End. Speedmetalowa dynamika i powerowe melodie robiły swoje. Po pięciu latach kapela wróciła z nowym materiałem, równie agresywnym i dynamicznym. Mam jednak wrażenie, że Titanblood trochę traci przez to gnanie do przodu. Większość utworów utrzymana jest w zawrotnych tempach ale przez to nieco zlewają się z sobą. Jest to bardzo energiczna porcja muzyki ale dopiero po którymś odsłuchu z kolei można wyłapać punkty szczególne konkretnych kompozycji. Tak czy siak, słuchana od deski do deski, nowa płyta Niemców jest warta uwagi.
Jakby na drugim biegunie metalowego świata mamy formację E-L-R. Post-metalowe ściany dźwięku, doomgaze'owa eteryczność i rozmarzone kobiece wulkany jakie znajdziemy na Atropa nadają się idealnie na wyciszenie po głośniejszych i agresywniejszych formach muzyki metalowej.
Na pograniczu black i doomgaze'a plasuje się breaths, muzyczny projekt Jasona Robertsa. Into the Dephts to druga część, po sierpniowej Descent jego concept albumu inspirowanego piekłem Dantego. Muzyka na nim zawarta jest taka jak tematyka utworów, mizantropijna i ponura a prym wiedzie przede wszystkim wieńczące całość I did not die and yet I lost life's breath.
Jedną z największych zalet doom metalu jest fakt, że tytuł albumu roku możemy przyznać w wielu podkategoriach. Do tego miana aspirują między innymi często słuchane przeze mnie w tym czasie płyty. Są nimi death/doom/gotycka In Somnolent Ruin wydana przez szwedzki Draconian w maju i pachnąca jeszcze nowością Indecent Idols epic doom metalowego Fvneral Fvkk. Szczególnie ten ostatni jest obecnie bardzo częstym gościem w mych odtwarzaczach.
Z klasyki gatunku sięgałem natomiast po różne płyty Black Sabbath, i z Ozzym i Dio na wokalu a także po debiut francuskiego Lake of Tears. Greater Art wydane w 1994 roku stylistycznie można postawić w jednym szeregu z takimi perełkami death/doomu jak choćby Wildhoney Tiamat lub Icon Paradise Lost. Także dalsze losy zespołu kierowanego przez Daniela Brennare toczyły się analogicznie do wyżej wymienionych formacji. O tym jednak może za tydzień, bo czuję że wzbiera we mnie chęć przypomnienia sobie całej ich dyskografii.
W power metalu również można wyróżnić kilka różnych nurtów. Dla przykładu, reprezentantem surowego heavy/powera jest szwedzkie Crystal Eyes. Mikael Dahl dysponuje mocnym głosem, który podkreślają ostre gitary i ciężka praca sekcji rytmicznej. Nawet typowe dla gatunku "patatajki" brzmią w ich wykonaniu niczym szarża ciężkiej jazdy. Takie utwory też - Whirlwind of Doom i Follow the Storm są moimi ulubionymi momentami na najnowszym albumie zespołu zatytułowanym Thunder God.
Symfoniczną odsłonę powera znajdziemy za to na nowych wydawnictwach francuskiego Avaland (metalowa opera Chemical Poetry z udziałem chociażby Toma Englunda) i austriackiego Dawn of Destiny (coraz bardziej zyskujący u mnie Ashes of Tomorrow). Bogate aranże, zróżnicowane tempa i neoklasycystyczne riffy to znaki szczególne tego stylu, których na obu płytach nie brakuje.
Cofnąłem się też nieco w czasie o kilka, kilkanaście miesięcy do dwóch bardzo ciekawych krążków. Pierwszy z nich, Chasing Rabbits prog-metalowego Humming Whale trafił do mojej topki za poprzedni rok. W ogóle ostatnio coraz bardziej podoba mi się fińska muzyka progresywna. Obok 'wielorybów' mocno wkręciłem się w jednoosobowy projekt Confusion Field czy najnowszy singiel Ambassadors of Eternity. Wśród nich Ocular nadal gra pierwszy skrzypce i każdorazowo odsłuch całości to niepowtarzalne przeżycie.
W jednym z niedawnych wpisów Krzyki i Szepty wskazał mnie jako osobę odpowiedzialną za zapoznanie go z muzyką oświęcimskiego Zaułka. Biorę za to pełną odpowiedzialność, bo jest to jeden z ciekawszych przedstawicieli niezależnego rocka w naszym kraju. Nastrojowe, gitarowe granie i urzekający głos Weroniki Boińskiej mogą się podobać każdemu, nawet zatwardziałym metalowcom.
Polacy umieją też w cięższe gatunki a duchowa spuścizna oryginalnego Kata nie przepadła wraz ze śmiercią Romana Kostrzewskiego. Mamy NamoRa (serio, lubię ich) ale jest i Młot Na Czarownice, który na przełomie października i listopada uraczył nas drugim longplayem zatytułowanym W Sidłach Złudzeń. Album ten mocno osadzony jest w tradycjach rodzimej sceny heavy/thrashowej, wokalnie zbliżony do Grzegorza Kupczyka z lat 80-ych a muzycznie, poprzez połamane rytmy i antysystemowe bądź antyklerykalne liryki zdradzający fascynację twórczością mistrza Romana. Posłuchajcie sobie Nawałnicy Klątw czy Prawej Ręki Znawcy a stwierdzicie sami, że tego typu kawałki mogłyby trawić na Bastarda lub Odi Profanum...
Rzeczony KAT uważany jest za pioniera i thrash i black metalu. Nawiązuję do tego, gdyż minionym tygodniu dość często słuchałem i jednej płyty trashowej i jednej black metalowej. Allied with the Enemy brytyjskiego Xentrix to zadziorny melodyjny thrash, mający w genach oczywisty pierwiastek nwobhm. Za znawca gatunku nie mogę się uważać ale w mojej skromnej opinii jest to ścisła czołówka roku w swej kategorii. Teraz czas na norweski ale już na pewno nie trve black metal. Choć czy wiemy, kto ma określać co jest trve a co nietrve? Sami członkowie duetu mocno polemizują z takim ortodoksyjnym podejściem do muzyki na The Cult Is Alive, pierwszej z serii kilku crust punkowych płyt, jakie mają w dorobku. Ja ten krążek uważam za jeden z lepszych w ich karierze a punkowe wpływy nie powinny nikogo dziwić. Black Metal is Punk, co nie? A kto ma o tym wiedzieć lepiej niż muzycy, którzy współtworzyli black metalową kulturę w latach 90ych?
Poszłyśmy może jednak te gatunkowe rozważania, są to bowiem niczym Kodeks Piratów z Karaibów, zbiór wskazówek niż ściśle przestrzegane przepisy a muzykę powinno się dzielić tylko na dobrą i złą. Mam nadzieję, że u was grała tylko ta dobra i podzielicie się ze mną swymi podsumowaniami. Poniżej zaś standardowo, playlista z moimi ulubionymi utworami ostatnich dni.






