Witajcie Czytelnicy! Dziś mam dla Was kolejny "patriotyczny" artykuł. Po zestawieniu ulubionych rodzimych kapel doom metalowych proponuję skupić się na pojedynczych płytach. Kryterium wyboru szczególne i też związane z Świętem Niepodległości. Otóż, postanowiłem zaprezentować Wam kilka ciekawych płyt polskich wykonawców, tych mniej i bardziej znanych, zarówno z tak zwanego mainstreamu jak i działających w muzycznym podziemiu. Punktem wspólnym jest natomiast kolor dominujący na okładkach - biały i czerwony. Pisząc zeszłotygodniowy artykuł trochę utrudniłem sobie życie, bo miałem jak na dłoni Diabła zespołu Optical Sun i ostatnią płytę Lasu Trumien ale nie chcę się powielać. Pogrzebałem więc nieco dłużej i z ostatecznego zestawu jestem bardzo zadowolony. Żeby jednak nie tracić już czasu na zbędne analizy moich procesów myślowych, zapraszam szesnastu dzisiejszych bohaterów do prezentacji.
Budka Suflera - Cień Wielkiej Góry - absolutny klasyk polskiego rocka. Spośród 5 utworów na płycie aż cztery do dziś mają status kultowych. Gotycki Jest Taki Samotny Dom, psychodeliczna suita Szalony Koń czy przejmujący utwór tytułowy to kompozycje, których nie wypada nie znać. Choć ja osobiście niemałym sentymentem darzę też zapomniany dziś, krótki i nieco funkowy Samotny Nocą
Runika - Pradawna Moc - debiut jednego z moich ulubionych polskich zespołów folk metalowych. Osadzone w świecie słowiańskich legend i lokalnych podań (choć nie tylko) utwory stylistycznie bardziej nawiązują do rasowego heavy metalu niż viking black metalu ale to właśnie w tej dynamice i głosie Aminae kryje się ich (pradawna) moc
Cronica - Na Tej Ziemi - album, który odrodził moje zainteresowanie polskim folk metalem. Debiut formacji, na który prócz autorskich numerów trafiły polskie tłumaczenia słynnych skandynawskich pieśni jak i świetny metalowy cover pewnej polskiej piosenki ludowej
Hunter - Medeis - drugi album studyjny soul metalowców ze Szczytna. Jak zwykle zaangażowane teksty, coraz więcej w polskim języku z charakterystyczną dla Draka składnią i metaforyką a wśród nich niestety stałe aktualny Kiedy Umieram
Turbo - Smak Ciszy - po okresie "błędów i wypaczeń", gdy zespół zmienił swój styl by być bardziej 'radio friendly' zespół tą płytą miał wrócić na prawidłowe, metalowe tory. Udało się połowicznie ale ta balladowo-hard rockowa część paradoksalnie najbardziej mi się podoba
Siekiera - Nowa Aleksandria - klasyka polskiego post-punku i coldwave. Kiedyś nie rozumiałem fenomenu Siekiery ale gdy powoli zacząłem poszerzać muzyczne horyzonty i śmielej sięgać po podobne brzmienia, Nowa Aleksandria coraz częściej się u mnie pojawia
Wij - Przestwór - gdy ukazały się pierwsze wydawnictwa tego dziwnego tercetu (a obecnie już kwartetu) zaciekawiłem się nimi ale jakiejś większej chemi nie było. To się zmieniło, gdy pierwszy raz usłyszałem Oko. Od tej chwili stałem się fanatykiem Tui i chłopaków a Przestwór znam na wylot i mógłbym recytować nawet od tyłu ;)
Sztywny Pal Azji - Europa i Azja - po pełnej buntu eksplozji polskiego rocka w pierwszej połowie lat 80-ych przyszła kolejna generacja zespołów, nie tak już agresywnych, częściej lirycznych i introspektywnych choć nadal trafnie opisujących bieżącą rzeczywistość. Spośród nich najbliżej zawsze miałem do tzw Szpala a ich debiut z 1987 roku to prawdziwa kopalnia wartościowych i na długo zapadających w pamięci piosenek
Carrion - Dla Idei - płyta wydana w trudnym dla radomskich hard rockowców czasie. Po burzliwym rozstaniu z charyzmatycznym wokalistą, Grzegorzem Kowalczykiem, z którym nagrali trzy świetne krążki, pozostali muzycy musieli udowodnić, że nie szata zdobi człowieka i że za ich dotychczasowe sukcesy odpowiadają zarówno instrumentaliści i kompozytorzy jak i śpiewający autor tekstów. Na szczęście panowie spisali się na piątkę z plusem, nagrywając agresywną i mocną płytę a nowy gardłowy, Marcin Szpak pokazał, że dobrze radzi sobie i z czystym i bardziej, nomen omen gardłowym wokalem
Przeprosiny - femme - tegoroczne odkrycie. Przesycony poetyzmem album katowickiego trio, w którym obok emo shoegaze'u nie brakuje też innych inspiracji, nawet tak ekstremalnych jak dsbm. Najpiękniejszym utworem pozostają jednak dla mnie akustyczne Księżycowe pustkowia, krótkie i ulotne jak niejedna 'miłość'
Kat & Roman Kostrzewski - Biało-czarna - może nie całkiem biała (bo jednak też czarna) ale niezmiernie istotna dla historii polskiego metalu płyta. Głośne i brzemienne w skutkach (ich efekty do dziś są widoczne) rozstanie Luczyka z Romanem stało się punktem wyjściowym dla "nowej" kapeli i jej długogrającego debiutu. Płyty kontynuującej legendę starego KATa jako zespołu niewpisującego się w żadne sztywne gatunkowe ramy i potrafiącego obserwowane wokół patologie ująć w jedyny w swoim rodzaju "romansowy" sposób
Seks w Czasach Wojny - Seks w Czasach Wojny - debiut buskiej ekipy to tylko 18 ale pełnych energicznego punk rocka minut. Gdzieniegdzie da się też poczuć nutkę emo czy shoegaze'u co tylko dodaje SWCzW dodatkowego smaczku. Aż dziw, że tak uzdolniony zespół powstał na przerwie w liceum
Perfect - Perfect - album z definicji pasujący do zestawienia, wśród fanów bowiem debiut gigantów polskiego rocka, mający na białym tle zielone logo zespołu nosi nazwę "białego". Płyta której premierę można uznać za przełomowe wydarzenie dla całego pokolenia a i dziś, słuchając pochodzących niej niezliczonych klasyków można mieć pewną namiastkę emocji buzujących wśród post-gierkowskiej młodzieży
Albion - Albion - krakowska scena muzyczna, kojarząca się przeciętnym zjadaczom chleba z Turnauem, Grechutą i ogólnie poezją śpiewaną ma do zagwarantowania znacznie więcej. Choćby ważny wkład w ogólnoeuropejski ruch neo-progresywny. Powstały w 1992 roku Albion na koncie ma kilka udanych albumów, z których ja osobiście najczęściej sięgam po Wabiąc Cienie i właśnie eponimiczny debiut
Furydate - Furydate - dla przeciwwagi reprezentant metalu alternatywnego. Powstały w 2023 roku we Wrocławiu zespół dwa lata później opublikował swój pierwszy długogrający album, na którym zaprezentował pełną emocji muzykę opartą o tłuste, groove metalowe gitary
Biesy - Transsatanizm - i ponownie wracamy do Krakowa ale cóż, wywodzący się z niego black metal ma w sobie coś z tego młodopolskiego dekadentyzmu, ulicznego erotyzmu czy odwagi w przekraczaniu pewnych stylistycznych i tematycznych granic. Druga płyta Biesów to jednocześnie swoisty performance z liderem przyjmującym swe "kobiece" alter ego w postaci Faustyny IHS Moreau i mocno "odjechanymi", seksualizującymi tekstami. Brzmi to skandalicznie? Ok, ale gdzie wady?
Jak widzicie rozpiętość stylistyczna jest w tym gronie dość duża. Ktoś mi jednak kiedyś napisał, że lubi to w mojej stronie, że nie skupiam się w stu procentach na jednym stylu muzycznym i każdy znajdzie tu coś dla siebie. Mam nadzieję, że takie opinie nie są odosobnione i odsłuch playlisty, na którą trafiły po trzy kompozycje z każdego zaprezentowanego albumu będzie dla Was ciekawym artystycznie doznaniem. A jeśli uważacie, że pominąłem jakieś warte uwagi wydawnictwo proszę o odpowiedni komentarz ;)
Playlista: Albumy Białe i Czerwone
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz